سردار بی یار، کریم مظلوم

جای این که از شکوه و جاه میلاد بگوییم، از ستوه و آه زندگی می سراییم!

    اللّهمّ صلّ علی الحسن بن سیّد النبیّین
    السّلام علیک یا ابن سیّد الوصیّین
    عشت مظلوماً و مضیت شهیداً1

    در صلوات حسن بن علی چه سری است که مظلومیت در آن موج می زند: «مظلومانه زیستی و شهید گشتی» آری، او هم چون پدر، مظلوم زیست. حسن همان حلم و سکوت و صبر علی بود... حسن، فرزند خلف و جای نشین علی بود.
    حافظه تاریخ هم تنهایی را بیش از همه عالمیان در حسن سراغ دارد! آخر کدام قوم -از ازل تا کنون- با رهبر خود کردند آن چه که یاران حسن -سلام الله علیه- با او کردند؟ امام، خود چه زیبا این قوم را توصیف فرموده اند: «من از دشمن، کمتر از یارانم ضربه خوردم! اینان از معاویه به قتل من مشتاق ترند... والله إنّ معاویة خیر لی من هؤلاء2»
    سپاه او، از سپاه پدر در صفین هم بی وفاتر بود. آنان دینشان را به «الحکم إلّا لله» و «قرآن های روی نیزه ها» فروختند، اما اینان آشکارا به صدای کیسه های پر از زر معاویه...! امام، تنها بود و صلح را پذیرفت. آن گاه همین دنیاپرستان دین فروش، او را «مذل المؤمنین» خطاب کردند، بزدل خواندند و روی از او گرداندند. انگار نشنیدند سخن پیامبر را: «الحسن و الحسین إمامان، قاما أو قعدا3» اینان که غدیر را فراموش کردند، عجیب نیست که این را هم از یاد برند!
    او قیام نکرد، اما پایه گذار قیامی دیگر شد: قیام صبر. سردار این قیام یک نفره، «کریم» بود. کریم آل طه. زندگی کریم، سراسر غربت و مظلومیت بود و سهم او هم فقط صبر و سکوت. چنین است که امام مجتبی -سلام الله علیه- تنها امامی است که مخاطب «عشت مظلوماً» قرار می گیرد.
    کریم را اکنون هم، زیر تلی از خاک، رها کرده اند. گلدسته های حرمش، کبوتران سپیدبالند و چلچراغ گنبدش، ستارگان آسمان مدینه، صحن و سرایش، دل عاشقانی است که از پشت میله های دیوار بقیع، برای غربت سردار می گریند... وه که چه حرم باصفایی است این حرم! گِلش از عشق است و بنیانش، ارادت.

و سیعلم الّذین ظلموا أیّ منقلبٍ ینقلبون...

پی نوشت ها
1- مفاتیح الجنان، صلوات امام حسن مجتبی علیه السلام
2- امام مجتبی علیه السلام: «به خدا سوگند، معاویه برای من بهتر از اینان است»
3- پیامبر اکرم: «حسن و حسین، دو امام هستند، چه قیام کنند و چه بنشینند»